Er zijn in Belgi\u00eb 3.933 personen die misdrijven hebben begaan.
\nStrafbare feiten hebben gepleegd.
\nMaar zij krijgen daar geen straf voor.
\nZij hebben namelijk een \u2018geestesstoornis\u2019.<\/p>\n
Deze mensen worden ge\u00efnterneerd.
\nVoor onbepaalde tijd.
\nHun vermoedelijke vertrekdatum wordt bij aankomst
\nprovisoir vastgelegd op het jaar 9999.<\/p>\n
We mogen die internering geen straf noemen.
\nHet woord \u2018straf\u2019 geldt alleen voor mensen die een \u2018delict\u2019 begaan
\ndat hen kan worden \u2018toegerekend\u2019. Internering is een verplichte behandeling.<\/p>\n
Een behandelaar deelt in \u2018Klink.\u2019 zijn ervaringen met deze ontoerekeningsvatbare mensen.<\/p>\n
Zij zitten in de laatste fase v\u00f2\u00f2r,
\nin de rechte lijn naar hun voorlopige vrijlating.
\nMaar die lijn is allesbehalve de laatste.
\nEn is ook niet echt recht.<\/p>\n
Hoe beleven zij hun internering?
\nIs er echt een verschil tussen een gedwongen behandeling en een straf?
\nIs \u2018buiten\u2019 \u00e9cht buiten?<\/p>\n
<\/p>\n
Annemie Morbee schrijft en werkt met ge\u00efnterneerden. Vanuit haar verbondenheid met de \u2018wereld van het ontoerekeningsvatbare\u2019, zocht ze Bruno Vanden Broecke op en leidde hem rond in een labyrint vol verhalen en mensenlevens, stemmen uit het vagevuur.
\nBruno haalde er zijn compagnon de route Raven Ru\u00ebll bij als regisseur.
\nBeiden maakten samen een tiental voorstellingen, waaronder \u2018Jan, mijn vriend\u2019 (Bronks, 2002), \u2018Missie\u2019 (KVS, 2007) en \u2018Para\u2019 (KVS, 2016), monologen waarin een poging wordt gedaan om de mens zo eenvoudig mogelijk een spiegel voor te houden.<\/p>\n